Балетско студио „РЕБИС“ - Речиси 3,5 денцении традиција во креирање на врвни танчери и самоуверени млади луѓе со вистински вредности

Интервју со Леона Танасковска Јакимовска, сопственичка, генерална менаџерка и кореограф во „Ребис“, балетско студио кое речиси 3,5 децении создава врвни, самоуверени танчери и креира средина во која децата и младите сакаат да растаат и да се развиваат со вистински вредности, а притоа, за нивниот труд и посветеност добиваат признанија и награди во земјава и надвор од неа. 

Непосреден повод за интревју со г-ѓа Танаксовска Јакимовска е претставувањето на „Ребис“ со грандиозната кореодрама „Огледало на времето“ во Македонскиот народен театар (МНТ), на 10 јуни. 

„Идејата за „Огледало на времето“ произлегува од нашите претходни кореодрами и од желбата да продолжиме да зборуваме за теми што ги засегаат младите генерации. Како што се менува општеството, така се менуваат и предизвиците со кои се соочуваат децата и младите, па токму затоа инспирацијата ја црпиме од нашето секојдневие, од актуелните случувања кај нас и во светот, но и од искуствата и приказните што секојдневно ги споделуваме со децата во студиото“, вели Танасковска Јакимовска за „Марили“. 

МАРИЛИ: Почитувана Танасковска Јакимовска, повод за ова интервју е кореодрамата „Огледало на времето“ на Балетското студио „Ребис“ која се одржа на 10 јуни во Македонскиот народен театар (МНТ). Станува збор за современа претстава која опфаќа актуелни проблеми со кои се соочува младата генерација. Колку долго го подготвувавте овој обемен проект?

ТАНАСКОВСКА ЈАКИМОВСКА: Овој проект, како кореодрама, своите корени ги има уште од 2017 година, кога Балетското студио Ребис ја создаде и реализираше кореодрамата „Генерација X“ во Македонскиот народен театар. Токму таа претстава беше почеток на една поширока приказна, а „Огледало на времето“ претставува нејзино природно продолжение и заокружување.

Во меѓувреме, во 2024 година ја реализиравме и кореодрамата „Генерација Z“, по што почнавме да размислуваме за следниот, воедно и последен дел од оваа трилогија. Активната работа на „Огледало на времето“ започна во септември 2025 година, кога ги поставивме првите темели на приказната.

Сепак, процесот беше динамичен и креативен, a низ месеците постојано доработувавме, менувавме и надградувавме идеи, со цел да создадеме претстава што ќе биде актуелна, искрена и блиска до денешните генерации.

МАРИЛИ: Од каде потекнува идејата за овој грандиозен проект и која е пораката која ја испраќа до младите?

ТАНАСКОВСКА ЈАКИМОВСКА: Идејата за „Огледало на времето“ произлегува од нашите претходни кореодрами и од желбата да продолжиме да зборуваме за теми што ги засегаат младите генерации. Како што се менува општеството, така се менуваат и предизвиците со кои се соочуваат децата и младите, па токму затоа инспирацијата ја црпиме од нашето секојдневие, од актуелните случувања кај нас и во светот, но и од искуствата и приказните што секојдневно ги споделуваме со децата во студиото.

Како кореографи и ментори, наша задача не е само да ги научиме децата на танцова техника, љубов кон танцот и уметноста, туку и да им помогнеме да изградат самодоверба, дисциплина, чувство за заедништво и вистински вредности кои ќе ги носат низ животот.

Пораката на претставата е едноставна, но многу важна. Секоја промена е важна промена. Без разлика колку е мала, таа е првиот чекор кон подобра верзија од нас самите.

Токму во тие мали одлуки започнуваат најголемите животни пресврти. Преку танц, драмски елементи и нарација, „Огледало на времето“ е едно патување низ времето, спомените и изборите, поставувајќи едно суштинско прашање: ако добиеме уште една шанса, дали ќе имаме доволно храброст да го промениме она што нè спречува да бидеме подобри?

МАРИЛИ: Како главен кореограф на кореодрамата, кажете нѝ, колку изборот на музиката Ви помогна во креирањето на секоја танцова точка?

ТАНАСКОВСКА ЈАКИМОВСКА: Во нашиот процес музиката никогаш не е првиот чекор. Најпрво ја дефинираме темата и пораката што сакаме да ја пренесеме, ја разработуваме приказната и емоцијата што треба да ја почувствува публиката.

Дури потоа следува изборот на музиката, која треба целосно да се вклопи во концептот. За мене, една танцова точка не е само кореографија.

Таа е спој од движење, музика, сценска слика, костим и емоција. Сите тие елементи заедно создаваат атмосфера и ѝ помагаат на публиката полесно да се внесе во темата. Токму затоа изборот на музиката беше исклучително важен.

Секоја композиција беше внимателно одбрана за да ја засили пораката на сцената и да ја пренесе енергијата што сакавме да ја почувствуваат гледачите.

МАРИЛИ: Бидејќи станува збор за кореодрама, колку на децата кои во суштина се танчери, им беше лесно или тешко да го совладаат и актерскиот дел?

ТАНАСКОВСКА ЈАКИМОВСКА: Иако не сме професионални актери, во танцот емоцијата отсекогаш била подеднакво важна како и самата техника. На нашите часови редовно работиме на сценски израз, емоција и фацијална експресија, бидејќи веруваме дека секое движење има своја приказна и порака.

Морам искрено да кажам дека во „Огледало на времето“ децата беа извонредни. Мислам дека тоа се должи на фактот што од нив не баравме да глумат нешто што им е непознато или далечно.

Напротив, темите што ги обработувавме се блиски до нивното секојдневие и до предизвиците со кои растат денешните генерации.

Дури и кога лично не се соочиле со некоја ситуација, сигурно ја виделе или доживеале преку некој од своите другари, семејството или поширокото опкружување. Токму затоа нивната изведба беше толку искрена и убедлива.

Не баравме од нив да бидат некој друг, туку да ги препознаат и да ги пренесат сопствените чувства и размислувања. Верувам дека токму во тоа e силата на нивната актерска изведба.

МАРИЛИ: По повеќе од 34 години успешно постоење, што претставува денес „Ребис“? Како е структуриран, со колку и какви возрасни групи работите?

ТАНАСКОВСКА ЈАКИМОВСКА: Нашата цел отсекогаш била да создадеме средина во која секое дете ќе се чувствува прифатено, мотивирано и охрабрено да го даде својот максимум. Токму затоа верувам дека Ребис опстојува толку долго и продолжува да биде значаен дел од детството на многу генерации.

Ребис денес е дом на повеќе генерации танчери. Работиме со деца од 4-годишна возраст па нагоре, а групите се организирани според возраста и искуството. Низ годините сме имале членови кои останале со нас и во своите тинејџерски, па дури и студентски денови, што за нас е најголем показател дека создаваме средина во која децата сакаат да растат и да се развиваат.

МАРИЛИ: Од каде најчесто ги црпите идеите и инспирацијата за кореографиите и колку ги следите светските трендови?

ТАНАСКОВСКА ЈАКИМОВСКА: Искрено, инспирација можам да пронајдам во сé околу мене. Понекогаш тоа е некој убав момент, понекогаш разговор, а понекогаш и некој тежок или лош ден. На пример и лош ден може да биде инспирација за кореографија за подобро утре. Секако, децата се една од нашите најголеми инспирации.

Нивната енергија, искреност и поглед кон светот многу често нè поттикнуваат да создадеме нешто ново.

Но, инспирацијата доаѓа и од секојдневниот живот на целиот тим на Ребис, од луѓето што ги среќаваме, од општеството во кое живееме и од работите што ни се случуваат секој ден. Што се однесува до светските трендови, секако дека ги следиме.

Уметноста постојано се развива и важно е да бидеме во чекор со времето. Но секогаш се трудиме сето тоа да го прилагодиме на нашата приказна и на нашиот начин на работа, наместо едноставно да следиме туѓи шаблони.

МАРИЛИ: Често настапувате на натпревари во државава, но и надвор. Кои најзначајни успеси и награди би ги издвоиле?

ТАНАСКОВСКА ЈАКИМОВСКА: Секоја награда што сме ја освоиле низ годините ни е драга и значајна, бидејќи зад неа стои огромен труд, посветеност и љубов кон она што го работиме.

Не гледаме на наградите само како на освоени места, туку како на потврда за целиот процес низ кој поминуваат и децата и кореографите.

Горди сме што сме дел од речиси сите танцови натпревари кои се организираат во Македонија, а секогаш кога имаме можност настапуваме и надвор од државата.

Сепак, доколку треба да издвојам едно признание, тоа без сомнение е државното признание „Македонски квалитет“.

Тоа за нас има посебна тежина бидејќи е признание добиено во сопствената држава, во средината во која повеќе од три децении создаваме, воспитуваме генерации и ја развиваме танцовата уметност.

Кога трудот и резултатите ќе бидат препознаени токму дома, тоа има посебна вредност.

МАРИЛИ: Кога започна вашата љубов кон танцот? Колку долго сте дел од „Ребис“ и како ученик, но и како инструктор?

ТАНАСКОВСКА ЈАКИМОВСКА: Мојата љубов кон танцот започна на четиригодишна возраст и тоа сосема неочекувано. Се најдов во просториите на Балетското студио Ребис додека мајка ми беше на работна задача.

Требаше да сними интервју со незаменливата Гордана Деан Поп Христова. Во салата во тој момент се одржуваше проба на една од групите. Слушнав музика, ги видов танчерите и сосема спонтано почнав да се движам во ритамот.

Од тој ден па сé до денес, мојата приказна е нераскинливо поврзана со Ребис. Веќе 27 години сум дел од студиото и искрено можам да кажам дека Ребис не е само место каде што научив да танцувам, туку место каде што растев, созревав и се градев како личност.

МАРИЛИ: Дали го остваривте својот детски сон, танцот да го претворите во професија, во начин на живот? Како успевате да ги избалансирате вашата креативна природа како танчер со менаџерските обврски?

ТАНАСКОВСКА ЈАКИМОВСКА: Постои една позната мисла која вели: „Внимавај што посакуваш, може и да ти се оствари.“ Денес можам да кажам дека мојот детски сон навистина се остварил. Нема ништо поубаво од тоа секој ден да го работите она што го сакате и она што ве исполнува. Верувам дека ова најдобро ќе го разберат луѓето кои успеале својата страст да ја претворат во професија. Уживав во секоја фаза од мојот пат во Ребис. Уживав како дете танчер, уживав како инструктор, кореограф а денес уживам и во предизвиците што ги носи раководењето со студиото.

Искрено, никогаш не сонував дека еден ден ќе бидам управител на Ребис. Секогаш мечтаев дека ќе бидам инструктор и дека ќе работам со деца, но животот понекогаш носи многу повеќе отколку што сме замислувале. Особено сум благодарна што Гордана Деан Поп Христова и Нина Деан препознаа потенцијал во мене и ми ја дадоа довербата да продолжам да го развивам она што со децении го граделе со многу љубов и посветеност. Тоа е голема чест, но и голема одговорност. Сепак, секогаш сакам да нагласам дека Ребис не е приказна за еден човек. Тоа е дом на многу генерации деца, родители, танчери и соработници.

Денес не би можела да го работам ова без тимот со кој сум опкружена. Особено сум горда што покрај мене се луѓе кои со години се дел од оваа приказна. Со Еми растевме заедно во Ребис, подоцна ни се придружи и Марија, Елена која е секогаш тука со нас.

Тука е и моето семејство од самиот мој почеток, мојот сопруг и сите оние кои несебично помагаат кога е потребно.

Што се однесува до балансот помеѓу креативноста и менаџерските обврски, искрено мислам дека едното не може без другото.

Менаџерскиот дел е неопходен за сé да функционира, но креативноста е она што ме движи и што ми дава енергија.

Без разлика на обврските, секогаш се трудам да оставам простор за создавање, затоа што токму таму е мојата најголема љубов.

МАРИЛИ: Колкав е интересот на младите за танц денес, со оглед на брзиот начин на живот и употреба на технологијата? Колку танцот помага во социјализација и градење на млада личност со вистински вредности?

ТАНАСКОВСКА ЈАКИМОВСКА: И покрај брзиот начин на живот и сé поголемото влијание на технологијата, сметам дека интересот за танцот не се намалува. Напротив, децата и младите денес имаат уште поголема потреба од место каде што ќе можат да се изразат, да создаваат, да се движат и да бидат дел од една заедница. Технологијата е неизбежен дел од нивното секојдневие и не можеме да ја избегнеме.

Но, постојат работи кои ниту еден екран не може да ги замени. Во студиото се создаваат вистински пријателства, се учи тимска работа, меѓусебна поддршка, почит и одговорност. Често велам дека во Ребис не учиме само кореографии. Учиме како да бидеме дел од тим, како да се радуваме на туѓиот успех исто како на сопствениот, како да бидеме упорни кога нешто не ни успева од првпат и како со труд и посветеност да стигнеме до целта. 

Тоа се животни лекции кои децата ги носат со себе и надвор од студиото. Танцот има огромна улога во развојот на младите. Тој ја гради самодовербата, ја поттикнува креативноста, помага во социјализацијата и создава чувство на припадност.

Низ годините сум сведок на многу прекрасни трансформации, деца кои доаѓале срамежливи и несигурни, а со текот на времето станувале самоуверени, одговорни и зрели млади луѓе. Затоа верувам дека нашата најголема задача не е само да создадеме добри танчери, туку да помогнеме во создавањето добри луѓе со вистински вредности. Ако сме успеале барем малку да придонесеме во тоа, тогаш сме ја исполниле нашата мисија.

 

 

---

Статијата е прочитана 249 пати.

Сподели:

---