Бизнис вести

Висококвалитетен, а не евтин производ може да ги освојува странските пазари

Македонските производители спроведуваат нова стратегија, пласираат производи со повисока додадена вредност, со квалитативно подобрен имиџ

петок, 17 ноември 2017

Македонските производители полека, но сигурно го подобруваат квалитетот на своите производи, со што автоматски им се подобрува и имиџот, па македонската храна веќе станува препознатлива во Европа. Тоа, всушност е и стратегијата на македонските преработувачи, да се пласира висококвалитетен, а не евтин производ.

Преработувачката индустрија на Македонија е извозно ориентирана. Но, конкуренцијата на странските пазари е голема, а македонското прозводство е релативно мало и со ограничени ресурси. Токму поради тоа домашните производители ги пратат современите модерни текови и вложуваат во правење бренд и во маркетиншка презентација. А, целта е да ја зголемат препознатливоста на производот за на крајот да постигнат цена која тие ја бараат, а купувачите се подготвени да ја платат.

„Во Македонија има 40 капацитети за преработка на овошје и зеленчук. Од се што се произведува во преработувачаката индустрија на овошје и зеленчук, над 80 проценти е за извоз. Најголем партнер на Македонија е Европската унија, како целина, потоа следува регионалниот пазар, а на крај доаѓаат прекуокеанските земји како САД, Канада, Австралија. Од Европа, најголем увоз има во Германија, потоа следува Србија, па Хрватска и така натаму“, вели Сашо Ристески, извршен секретар на Македонската асоцијација на преработувачи (МАП).

Од целокупното производство, над 85 отсто е преработка на зеленчук, овошјето послабо се преработува, оти, како што вели Ристески, го нема во доволни количини. Иако е Македонија богата со разновиден зеленчук, сепак, најмногу се преработува црвенета пиперка од која се прави ајвар, а е позната како пиперка за индустриска преработка. Токму на црвената пиперка отпаѓа речиси 50 проценти од целокупниот откуп за преработка, а останатите 50 отсто се друг вид зеленчук, и нешто малку овошје. Всушност, ајварот, се чини засега е најпрепознатливиот македонски бренд од прехранбената преработувачка индустрија.

Како македонските преработувачи се пробиваат на странските пазари, дали го ставаат акцентот на цената, или на квалитетот на производот?

Ристески вели дека со цената сме конкурентни, но оти не треба да се билда стратегијата на конкурентна цена.

„Извозот расте од година во година, нашите производи уживаат имиџ кај странците и по вкус и по цена. Следен предизвик е зафаќање на друг сегмент, а тоа е производи со повисока додадена вредност, бидејќи, досегашната стратегија го отслужи своето. Да, ние сме конкурентни, но мора да се обезбедуваат нови производи, во нови пакувања, мора да има подобар маркетинг, презентација и се она што го подобрува имиџот на производот. Но го подобрува квалитативно, не квантитативно“, појаснува Ристески.

Во таа смисла и се прават одредени промени. До пред неколку години производот се пласираше во стандардно пакување, (тегла од 720 грама). Се ставаше готова етикета, ќе се наполни и ќе се извезе. Но, во последно време дојде до драстична промена во квалитативна смисла.

„Се покажа дека стратегијата на големи пакувања и евтини цени е неиздржлива, бидејќи секогаш има некој друг поевтин добавувач, достапен во текот на целата година со свежи производи кои се секогаш голема конкуренција. Затоа фирмите сега одат со нова стратегија, да произведуваат со повисока додадена вредност и да го пласираат производот како деликатесен. Тоа значи производ во мали пакувања од по 500, па и 340 грама, брендиран со привлечен дизајн на пакувањето и со добивање повисока извозна цена. Сега веќе се спроведува таа стратегија која дава извозни резултати. Ако во 2012 година просечниот извоз бил едно евро за килограм, сега цената е 1,2 евра за еден килограм“, вели Ристески.

Македонските преработувачки капацитети многу вложуваат во сопствени брендови. Тоа им го подобрува имиџот, полесно им ги отвора вратите на странските пазари и им носи поголеми придобивки.

Токму тоа го прави и компанијата „Јуникс“ која се занимава со трговија на зеленчук и овошје. Поточно, „Јуникс“ извезува свежи и замрзнати зеленчук и овошје, врши транспорт и логистика за транспорт. Најмногу извезува во Европа и во Русија. Од европските земји, пред се во Шведска, Литванија, Латвија и во Полска, а во регионот, во Србија, Бугарија, Романија.


„Производите ги набавуваме од цела Македонија, во зависност од сезоната. Но, имаме и наше, таканаречено ‘joint venture’ производство, со наша база на производители кои произведуваат за наши потреби во текот на цела година. Ние ги обучуваме производителите, ги надградуваме, советуваме, се договараме со нив. А, соработуваме и со големи производители, како оранжерии и комбинати со големи насади, потоа со фармери од средна големина кои работат за наши потреби и со кои заеднички финансираме производство. Имаме и класичен откуп на одредени производи од конкретни региони“, вели Станиша Ивановиќ, еден од сопствениците и управител на „Јуникс“.

Ивановиќ појаснува дека со секој пазар се работи различно, бидејќи одреден пазар бара различен тип на производ. Оваа фирма има договори со стратешки купувачи со кои се договара за една година однапред, за да може да се испланира произвдството. Така, на пример, во Шведска најмногу се бара безсемкаста лубеница и компанијата таму извезува таква лубеница. Се работи за производ кој што се одгледува специјално за Шведска, бидејќи кај нас не се бара, односно, нема интерес за него, зашто овие лубеници се мали, а имаат и друга цена.

И Ивановиќ е категоричен дека акцентот не треба да се става на цената на производот, иако сите бараат пониска цена, но, како што вели тој, без квалитет ниската ценат нема улога на запад.

„Секој производ мора да биде стандардизиран за да биде извезен на странски пазар. Оти, ние, како македонски производи не сме многу конкурентни таму, бидејќи сме релативно скапи, а немаме некој квалитет со кој би можеле да се издвоиме, или да ја оправдаме таа цена“, појаснува Ивановиќ.


А, за да се покаже и докаже квалитетот на производот, многу битен елемент е и маркетингот и тоа во различна форма. Не класичен маркетинг со реклама, иако и тоа е составен дел од целокупниот ангажман за добар пласман.

 

„Самото пакување на производот има многу голема улога и тоа од два аспекти, од логистички и од маркетиншки. Прво, за да стаса до финалната дестинација многу е битна амбалажата за производот да остане цел, здрав, да ја сочува бојата, формата. Вториот аспект, маркетиншкиот, е за производот да биде спакуван на начин да биде впечатлив за око, во убава кутија, што во старт ќе го покаже нивото на квалитетот на самиот производ и сериозноста на производителот. Ние секогаш се придржуваме до нашето основно начело да извезуваме со квалитет, во амбалажа, количина, цена и во време што го бара купувачот“, вели Ивановиќ. 

Македонските преработувачи, евидентно е дека имаат големи амбиции, но и потенцијал за да ги остварат. Во таа смисла, како што потенцира Ристески мора уште повеќе да се работи на засилување на имиџот преку брендирање на производите, со цел тие да бидат препознатливи, да ја зголемат сопствената вредност и полесно да се пробијат до пребирливиот западен пазар.

 

Содржината е прочитана 318 пати.